ADVERTENTIE

Voor ons is het Virgental in Oostenrijk een oude bekende. Ooit, lang geleden in 2008, is dit de plek waar we onze eerste huttentocht maakte. Alles was nieuw en spannend, en geheel volgens beginnersstramien waren we onderweg met een veel te zware rugzak.

Onveranderd is onze liefde voor de bergen

Sinds die tijd is er behoorlijk wat veranderd. Beiden hebben we de nodige ervaring opgedaan en lopen we allang met een veel kleinere rugzak. Onveranderd is onze liefde voor de bergen. Nog steeds trekken we er ieder jaar met veel plezier op uit, om een weekje te genieten van de alpenrust en kliminspanningen.

Maar de groep is ook wat groter geworden. We hebben twee kinderen. De oudste is inmiddels 6 jaar oud en heeft al enige klim ervaring opgedaan. De jongste is 2 jaar oud en gaat voor het eerst mee op een echte huttentocht met kinderen.

Met kinderen in het Virgental

Inpakken!

Vooraf zijn we erg benieuwd over hoe het gaat zijn om met 2 kinderen te slapen in de hutten. We weten dat we goed moeten selecteren in wat we wel en niet mee naar boven nemen. Zeker de kleinste heeft wel wat nodig.

Mijn rugzak is veel groter, maar wordt voornamelijk gevuld door de jongste zelf

Alleen al de luiers nemen flink wat ruimte in beslag en de ruimte in de rugzak is beperkt. Mijn vrouw loopt met een 32 liter dagrugzak. Mijn rugzak is veel groter, maar wordt voornamelijk gevuld door de jongste zelf. We hebben en al enige jaren een mooie rugdrager van Osprey die gelukkig nog wel wat ruimte biedt om spullen mee te nemen. Maar veel ruimte is dat niet. En hij is redelijk zwaar, ik schat rond de 23 kilo incl kind en andere spullen.
En onderweg!

Er zit dus niets anders op dan ons te beperken tot het noodzakelijk minimum. Zonder regenkleding, een muts en een extra vest voor iedereen gaan we sowieso niet weg. Een lakenzak en toiletspullen zijn ook vereist voor de overnachtingen. Tot slot nemen we voor de kleinste nog een winterjas mee. Van stilzitten in de rugzak wordt je immers niet warm, en het koud hebben is niet de bedoeling.

En onderweg

In het Virgental hebben we ruwweg een route uitgezet die ons naar de Sajathütte, de Johannishütte, de Eisseehütte, de Bonn-Matreier Hütte en de Nilljochhütte brengt. De meeste hutten liggen op ongeveer 4 uur lopen van elkaar. Met een rustig schema moet dit alles prima te doen zijn. Ieder uur een ruime pauze en de nodige tijd onderweg om andere dingen te zien en te doen.

De jongste houdt alles in de gaten vanuit de rugzak en de oudste begint al snel te mopperen

Onze route begint op de parkeerplaats die ons naar de Bodenalm brengt. Het pad begint breed, breed genoeg voor auto’s. De jongste houdt alles in de gaten vanuit de rugzak en de oudste begint al snel te mopperen. Zijn benen doen zeer, het is te warm, hij is zo moe. Met andere woorden, dit pad is niet leuk; te breed, te duidelijk en niet uitdagend genoeg. De kaiserschmarrn bij de Bodenalm maken alles al een beetje beter, maar na de alm begint het echte werk. Smalle paadjes waar je af en toe een beetje moet klauteren. Daar worden we allemaal enthousiast van! We huppelen vrolijk naar de Sajathutte, waar we blijven slapen.

Waar slapen we morgen?

Natuurlijk is het erg spannend voor de de kinderen om in een hut te slapen. Ander eten, veel andere mensen die bovendien nog eens een andere taal spreken. Voor mij wordt het spannend omdat alle hutten in de directe omgeving vol blijken te zitten. Door een Oostenrijkse feestdag is het veel drukker en we kunnen morgen nergens terecht. Gelukkig is de Sajathut een moderne en comfortabele hut. Met alle plezier blijven we nog een extra nacht en vullen we de volgende dag met een korte klimtocht.

Maar, de volgende hut wordt de Bonn-Matreier Hütte. Dit ligt op ruim 6 uur lopen van de Sajathutte. 6 uur lopen voor een volwassene. Door de huttenwaard wordt het ons afgeraden om de tocht te ondernemen met kinderen. Veel te ver, we zullen zeker meer dan 8 uur onderweg zijn. Twijfel bij ons dus.. Moeten we dan maar weer teruglopen naar het dal, na 1 hut? Daarvoor zijn we niet gekomen!

Na het nodige overleg besluiten we het aan de oudste voor te leggen; of we moeten naar het dal terug, of we moeten een hele lange dag lopen. Ook nadat we diverse keren hebben herhaald dat we echt ver moeten lopen is de oudste overtuigd; hij is een echte berggeit en weet zeker dat hij het kan.

Dus we doen het

Ondertussen heb ik de kaart voor de 300ste keer nogmaals goed bestudeerd. Inderdaad, het is een lange dag, maar het hoogteverschil valt mee. En halverwege kunnen we lunchen bij de Eisseehütte. Dus besluiten we ervoor te gaan.

De volgende dag beloofd schitterend weer te worden. Het is nog redelijk vroeg als we alles ingepakt hebben en vertrekken. Het is nog fris buiten, maar de ochtendzon zorgt voor schitterende uitzichten. We genieten en ik weet dat niets ons in de weg staat om er een schitterende dag van te maken. De oudste huppelt als vanouds over het pad, druk pratend over duizend-en-een onderwerpen. Totdat hij zich, na ongeveer een uur wandelen, verstapt. Koppeltje duikelend komt hij op zijn rug terecht. Uiteraard flink geschrokken en een mooie schram op zijn scheenbeen en knie zijn het resultaat. En nog veel belangrijker, de goede moed is verdwenen.

langzamerhand verdwijnt de donderbui uit zijn hoofd

Het volgende uur loopt hij al mopperend achter mij. Hij heeft geen zin meer, is zo moe, heeft een veel te zware rugzak, etc. Met andere woorden; de motivatie is ver te zoeken. Ik probeer zoveel mogelijk verschillende gesprekken met hem te hebben en hem zo af te leiden van het wandelen zelf. Het kost veel moeite, maar langzamerhand verdwijnt de donderbui uit zijn hoofd vandaan. De figuurlijke zon (de letterlijke zon schijnt allang heerlijk!) komt pas echt terug als het pad wat moeilijker is door wat recente aardverschuivingen. Hierdoor is het pad even wat moeilijker en wordt hij extra uitgedaagd. De berggeit is weer wakker geworden. En, gelukkig is de Eisseehütte dichtbij, waar we weer aan de Kaiserschmarrn kunnen!

Pauze in de hut

Na een flinke pauze, met het nodige voedsel en drinken, is het tijd voor het tweede deel van de tocht. Van de Eisseehütte naar de Bonn-Matreier Hütte. Op de kaart is dit een redelijk vlakke wandeling, maar ik herinner mij nog dat er enkele steile klimmetjes in zitten. We zijn nu ruim 2 uur onderweg, dus nog niet op de helft. Maar het gaat ontzettend goed! We nemen regelmatig een pauze, laten de jongste stukjes zelf lopen, waarna hij in de rugzak lekker wegdommelt, terwijl de oudste verder loopt en druk kwakelt. Pas na ruim 6 en een half uur lopen is het kaarsje bij de oudste aan het opraken. Niet vreemd, want ook mijn benen begin ik te voelen. Voor de laatste keer nemen we een muesli-reepje en we drinken het laatste beetje limonade dat we bij ons hebben. We kunnen de hut al zien liggen, maar moeten nog een paar keer steil klimmen en dalen.

We nemen regelmatig een pauze, laten de jongste stukjes zelf lopen

Het laatste stukje is zwaar. Rustig aan klimmend en ondertussen uitgebreid zingen en praten helpt de oudste over zijn vermoeidheid heen. Na ruim achter en een half uur zijn we aangekomen bij de Bonn-Matreier Hütte en trots geniet de oudste van het grote glas Cola dat we hem beloofd hebben. En de rest van de avond? We spelen spelletjes en praten over van alles en nog wat, net alsof we slechts een uurtje hebben gelopen!

Dus met kinderen de bergen in?

Jazeker, doen! Wat we vooral hebben geleerd is dat kinderen een bijna onuitputtelijke energiebron hebben… zolang ze het leuk vinden en voldoende afleiding krijgen. Leuk houden doen wij door de vertellen over wat ze allemaal kunnen zien, maar ook uitgebreid in de gaan op de fantasievolle verhalen die vanzelf verschijnen. Zolang jij er zelf plezier in blijft hebben, hebben kinderen dat ook al snel.

Praktisch gezien moet je vooral goed kiezen wat je meeneemt. Onze muesli- en chocoladereepjes deden goed onderweg. We hebben het nooit koud gehad, maar hadden niets bij ons om schoon aan te trekken in de hut. Maar dat vinden wij geen probleem.

Tot slot was de jongste was nog niet zindelijk, dus loop je ook met luiers te sjouwen. In veel hutten wordt je verzocht om je eigen afval mee naar beneden te nemen. Maar om nu met volle luiers rond te sjouwen ging ons wat te ver. Gelukkig konden wij die altijd kwijt in de prullenbak op de vrouwentoilet.

Dus met wat aanpassingen, goede moed en een beetje geluk met het weer staat je niets in de weg om een mooie huttentocht te houden, ook met jonge kinderen. En regent het een dagje? Ook geen probleem, want wat is er nou leuker dan de hele dag spelletjes doen met je vader en moeder in een hut?

Lees hier meer artikelen over Oostenrijk

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here