ADVERTENTIE

Klik hier voor meer informatie over actieve reizen naar Oostenrijk

 

REISVERHALEN | Mijn klim-avonturen in de Zwitserse bergen

Door Dion van der Meij

Aan het einde van het dal bij Kandersteg start ik in de vroege morgen. De
komende twee dagen heb ik voor mijzelf een route uitgezet naar de Steghorn
en de Altels. Eerst naar de Steghorn en dan onderaan overnachten op
Spittelmatte om de volgende dag naar de Altels te gaan. Het gaan twee intensieve
dagen worden en hier stel ik mij op in. Ik wandel omhoog naar Sunnbüel.

Een zomerse bergtocht naar de Steghorn
Zomer van 2019

Ik loop verder naar Spittelmatte en hier zoek ik naast het pad een mooie grote rots waar ik mijn slaapzak en overige spullen achterlaat voor de avond. In de riching van het pad naar de Altels natuurlijk, een logistieke oplossing. Ik loop verder in de richting van Berghotel Schwarenbach. De Chli Rinderhorn ligt er vredig bij en deze berg heeft een aantrekkingskracht op mij.

De zon die schittert

In de zomerse zon wandel ik verder naar de Daubensee en kijk om mij heen. De zon schittert in het prachtige koude smeltwater. Ik loop verder en kom aan bij Lämmerenboden. Een grote open rotsige vlakte met meerdere riviertjes en kleine stroompjes. In de verte duikt de Lämmerenhütte op.

Steghorn, Lammerenboden. Berner Oberland. Foto: Dion van der Meij.

Hier loop ik over het pad naartoe en het pad voor de hut is zo nu en dan voorzien van kettingen. Het is druk en er zijn veel wandelaars. Aangekomen bij de hut sla ik rechtsaf in de richting van Leiterli.

Klauterend omhoog

Aangekomen bij Leiterli ga ik klauterend omhoog en op enkele plaatsen kom ik boorhaken tegen maar het is prima alleen te doen. Wanneer ik deze passage achterlaat wordt het terrein ruiger en navigeer ik met mijn kaart op zoek naar het pad. Na wat zoeken kom ik steenmannen tegen en na hercontrole op de kaart zet ik mijn koers uit.

Dansende wolken

Over sneeuwresten en rotspartijen vind ik mijn weg naar de Steghorn 3146 meter hoog. Links van mij ligt de Steghorngletscher er vredig bij en de wolken dansen over Strubelegga. Tussen de rotspartijen bevinden zich zo nu en dan grote spleten van rots. Ik vermoed dat deze ooit door gletscherijs zijn gevormd.

Steghorn. Berner Oberland. Foto: Dion van der Meij.
Steghorn. Berner Oberland. Foto: Dion van der Meij.

En ga hier behendig overheen. Hoe dichter ik de top nader des te enthousiaster ik word. Het laatste gedeelte voor de top komt in zicht en wanneer ik de top nader komt er een groot Gipfelkreuz tevoorschijn. Met als tekst:

‘Die Berge schweigen – über ein lärmenden Welt’
‘Die Berge ruhen – über einer hastenden Welt’
‘Die Berge fordern – über einer verweichlichten Welt’
‘Die Berge wärmen – in einer erkaltenden Welt’
‘Die Berge strahlen – über einer dunklen Welt’

Afdaling

Na dit prachtige betoog in mij te hebben opgenomen maak ik enkele foto’s en zie dat de bewolking toe neemt en besluit om weer af te dalen. Ik wandel dezelfde route terug. Maar nu niet via Leiterli. Ik loop terug naar het begin van de Steghorngletscher en kom hier een klein bergmeertje tegen. Ik neem een verfrissende duik in het ijskoude water en mijn bloed begint heerlijk te stromen. Ik voel weer dat ik leef.

Steghorn, Leiterli met uitzicht op de Lammerenhutte. Berner Oberland. Foto: Dion van der Meij.

Na even in de zon gezeten te hebben besluit ik om ook de Lämmerenhorn, 2861 meter hoog, mee te pakken aangezien ik hier nu toch ben. Na op deze top te hebben gestaan daal ik weer af in de richting van de Lämmerenhütte. Ik houd teveel links aan waardoor ik voor een afgrond kom te staan met een abseilplaats. Maar door deze navigatie fout moet ik weer een stukje teruglopen om weer op het pad te komen.

Gastvrije Zwitsers

Het is aan het einde van de middag en heb behoorlijk trek. Ik loop de Lämmerenhütte binnen en vraag of ik met het avondeten kan mee eten. Dit kan en ik schuif bij enkele gastvrije Zwitsers aan. We hebben het over de tochten en ik vertel ze wat ik vandaag gedaan heb en dat het morgen mijn plan is om naar de Altels te gaan. Na een krachtmaal te hebben genoten begroet ik de Zwitsers en loop ik met zonsondergang terug naar de locatie waar ik mijn slaapzak had verstopt.

Steghorn. Berner Oberland. Foto: Dion van der Meij.

Met het intreden van de duister leg ik mijn slaapzak uit naast een stroompje op Spittelmatte. De heldere blauwe lucht met een imposante sterrenhemel zorgen ervoor dat ik een prachtig uitzicht heb. Omringd door een arena van bijzondere bergen ligt mijn doel voor morgen, de Altels, er vredig bij.


                       Altels, de schoonheid die zich niet zomaar laat veroveren
              Zomer van 2019

Wanneer ik de rits van mijn slaapzak opendoe zie ik de donkerblauwe hemel
langzaam aan licht worden. Met het rustgevende geluid van riviertjes
op de achtergrond kom ik mijn slaapzak uit en maak mij gereed voor de
tocht naar de Altels. De Altels, een imposante piramide achtige vorm, staat bekend als een van de klassiekers en een van de uitdagendste bergwandeltochten van dit gebied. De berg heeft een machtige vorm.

Zwitserse sterke dame

Ik laat mijn slaapzak en overige uitrusting achter in het Sagiwald en ga omhoog. Het groene graslandschap gaat geleidelijk over in gruis en puin. Overal liggen losse stenen. Het pad kan je van ver al zien en je ziet een heel markant zigzag pad. Een Zwitserse sterke dame haalt mij in en zet er flink de pas in. Ik loop verder op mijn eigen tempo.

De ondergrond is niet altijd ideaal. Hoe hoger je komt hoe zwaarder het lopen word door de vele losse stenen. Je looptechniek word nu steeds belangrijker. Er zijn locaties waar je één pas vooruit zet en er dan meteen weer twee omlaag glijdt over de losse stenen. Hier is volharding en doorzettingsvermogen letterlijk de sleutel.

Sleutelpassage

Eenmaal wat hoger aangekomen tref ik een grote steenman aan en hier wordt het terrein ook beter begaanbaar. Het is een warme zomerse dag. Ik nader een sleutelpassage. Ik kom twee Zwitsers tegen en zie dat zij abgeseild hebben. Ik maak een praatje met ze en ze vertellen dat ze niet op de top zijn geweest maar halverwege zijn omgekeerd door middel van abseilen.

Altels. Berner Oberland. Foto: Dion van der Meij.

Deze mogelijkheid bestaat omdat een gedeelte met stangen is beveiligd. Dus op de graat naar de top zijn er zekerings mogelijkheden. Ik begroet hen en ga weer verder. Ik ga de sleutelpassage over en deze is beveiligd met een touw. Het terrein verandert en rechts naast mij is een diepe afgrond. Links naast mij is de diepte van de noord west wand. Ik loop over platte stenen met aardig wat gruis erop. De Zwitserse dame voor mij gaat zonder slag of stoot daadkrachtig door.

Onbewuste keuze

Ik besef dat als ik hier een misstap maak het hoogstwaarschijnlijk fout afloopt omdat je dan naar beneden glijdt en weinig tot geen andere mogelijkheden meer hebt. Toch loop ik verder en wil ik kijken hoe de ondergrond verderop is. Maar onbewust heb ik de keuze al gemaakt om af te dalen.

Instincten

Op 3362 meter hoog houd ik het voor gezien en daal ik af. Nu accepteer ik mijn beslissing en denk dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Dit zijn momenten in de bergen waardoor je zal groeien. Je leert naar je instincten luisteren. Maar was het wel nodig? Was er echt gevaar? Dat was er zeker. Maar had ik het niet op een andere manier kunnen oplossen?

Is het een gebrek aan ervaring? Had ik het wel gekund als ik meer dit soort tochten had gedaan van dit niveau? Is het het vertrouwd raken met het oncomfortabele? Allemaal vragen die oprijzen en die ik in stilte probeer te beantwoorden.

Ik passeer de twee Zwitsers weer en vertel dat ik het te riskant vond om alleen verder te gaan. Zei hadden er zeker beeld bij en zeiden volgende keer beter. Ik begroet ze en daal in versnelde pas af. Zigzaggend surf ik omlaag over het geröll.

Aangekomen bij het Sagiwald haal ik mijn spullen weer op en in de zon wandel ik terug over Spittelmatte naar de auto. Af en toe kijk ik om naar de schoonheid die zich niet snel laat veroveren. Altels…..ooit zal ik je veroveren.


                          Eiger, Mönch en Jungfrau spektakel vanaf de Bütlasse
Zomer van 2019

In een weekend gun ik mijzelf wat rust en huur een kamer in Mürren nabij
Lauterbrunnen. Dit traditionele dorpje is alleen per treintje te bereiken.
Met een volgeladen wagon met Aziaten en dagjes mensen ga ik omhoog en
bekijk ik het uitzicht. In het weekend wandel ik wat door het dorp en bekijk de kaart voor een volgende beklimming.

Mijn oog valt op de Bütlasse 3193 meter hoog. Ik zie dat deze schoonheid te bereiken is vanaf Mürren en besluit om dit komende maandag te gaan doen. Op de kaart zie ik geen duidelijk pad lopen op het laatste stuk van de route maar met behulp van het internet kom ik bij enkele verslagen uit. En deze zal ik gebruiken in combinatie met mijn routeplanning. Maandagochtend vroeg check ik uit bij mijn kamer. Ik laat spullen, die ik vandaag niet nodig heb, achter bij de receptie omdat ik hier aan het eind van de dag weer terug zal komen.

Murmeltiere

Ik start met wandelen en met de kaart in de hand vervolg ik mijn weg. Over almen volg ik het pad richting Sefina en kom ik uit bij de Rotstockhütte op 2040 meter hoog. Het is mistig maar het pad is goed zichtbaar en in de omtrek hoor ik het geluid van de welbekende Murmeltiere. Het geeft een mooie ambiance aan de omgeving.

Zo nu en dan passeer ik andere wandelaars. Aan het einde van de ochtend kom ik aan bij de Sefinafurgga op 2611 meter hoog. Dit is een knooppunt waar veel wandelaars langs komen bijvoorbeeld vanuit het Kiental en vanuit de richting van de Gspaltenhornhütte.

‘Variante’

Aangekomen op de pas kom ik boven de mist uit en kijk ik neer op een wolkendek. Ik vervolg mijn route en al snel ga ik van het pad af op weg naar de Bütlasse. Het pad is met steenmannen gemarkeerd en deze volg ik. In mijn routeplanning kwam ik erachter dat er twee mogelijkheden waren om vanaf deze zijde naar de top te komen. Één daarvan werd de ‘Variante’ genoemd waarbij je over de Vorderi Bütlasse 3062 meter moet en de andere de ‘Normalroute’.

Butlasse, Berner Oberland. Foto: Dion van der Meij.

Ik koos voor de ‘Variante’. Ik loop verder omhoog en het terrein begint ruiger en steiler te worden. Ik kom voor een couloir terecht en besef dat ik hier doorheen moet. Ik zie veel losse stenen en het is een tweede-, hooguit derdegraads klim. Mijn comfort zone wordt geprikkeld. Wat ga ik doen? Ik keer om, en daal af.

Blokkade

Enigszins gefrustreerd stel ik mezelf de vraag: “waarom ga je niet verder”? Vaak ben je te bang, zeg ik tegen mezelf. Wat is het dat die blokkade oproept? Angst of een gebrek aan ervaring? Ik leg me erbij neer en weet dat er een volgende keer komt.

Butlasse, Berner Oberland. Foto: Dion van der Meij.

Een week later wordt ik ‘s ochtends wakker op een parkeerplaats in Griesalp in het prachtige Kiental. Vandaag ga ik de tweede poging wagen voor de Bütlasse. Ik kom mijn auto uit en doe wat rek en strek oefeningen. Dat is zeker nodig als je de hele nacht in een veel te kleine maar zeer degelijke Hyuandai moet doorbrengen.

Een echte zomerse Alpendag

Met mijn rugzak verlaat ik Griesalp en zet de pas in naar de Bütlasse. Het weer is prachtig en het is een echte zomerse Alpendag. Ik vorder snel en loop weer langs de Sefinafurgga. Even later ga ik weer het pad op naar de Bütlasse. Maar voor nu kies ik de ‘Normalweg’. Met steenmannen vind ik de route en kom langs een gedenkplaatje. Nu sta ik voor een groot geröllfeld en op een afbeelding van een verslag staat dat hier de route loopt. Maar een duidelijk spoor zie ik niet.

Tip Top!

Wanneer ik iets verder loop meen ik een spoor te zien en het geröllfeld doorkruis ik horizontaal. Soms glijd ik wat weg maar met een goede looptechniek in samenwerking met je wandelstok gaat het prima. Ik kom onderaan een klein couloir en deze ga ik in. Met handen en voeten klauter ik omhoog en ben vastberaden om naar de top te gaan.

Butlasse, Berner Oberland. Foto: Dion van der Meij.

Boven het couloir passeer ik een Zwitser met vrouw en, ik vermoed, een berg reddingshond, gezien het vestje wat de hond draagt. Ik daag mezelf uit door op een redelijk steile rotswand omhoog te klimmen en de Zwitser roept op harde toon; Geht das gut? Waarop ik antwoord; Es geht sehr gut en de Zwitser zegt; Tip top!

Eiger, Mönch en Jungfrau

Nu ik weer wat hoger ben gekomen is de omgeving veranderd en loop ik in een soort maanlandschap. Het is prachtig en ik heb zicht op de Eiger, Mönch en Jungfrau. Ik ben helemaal in mijn element. Ik volg steenmannen en de weg wijst zich vanzelf. Klauterend over blokken terrein in een prachtige arena van Berner-Oberland klassiekers bereik ik de top waar ik een geïmproviseerd houten kruis aantref.

Voldoening en dankbaarheid

Ik ervaar een immens gevoel van voldoening en dankbaarheid dat ik hier nu sta! Ik kijk uit op de mystieke vormen van de Gspaltenhorn. En de azuurblauwe kleur van de lucht geeft een andere dimensie aan deze overweldigende natuur. Op de top maak ik foto’s en bewonder de omgeving.

Na twintig minuten daal ik weer af en ga omlaag. Ik daal over dezelfde route af en in het couloir surf ik als het ware door de losse stenen omlaag. Ik kom weer bij het geröllfeld uit en hier ga ik weer horizontaal overheen. Eenmaal het pad weer bereikt te hebben wandel ik trots terug naar Griesalp. Lees verder ..

Klik hier voor meer informatie over duurzaam reizen naar Zwitserland

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Plaats je reactie
Vul hier je naam in

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.