sponsorbericht

Hiken over het paardenpad op Menorca

Door: Judith van Bilsen

Het Spaanse eiland Menorca is vrij onbekend en daarom redelijk onbemind. Tijd dat daar verandering in komt! Menorca, de juiste spelling is eigenlijk Minorca, betekent ‘kleiner eiland’. Als tegenstelling tot Majorca, het ‘groter eiland’, dat vijf keer zo groot is. Hun groottte weerspiegelt hun bekendheid. Tijdens een flitsbezoek kreeg ik de kans om een indruk van dit kleiner eiland te krijgen. Een wandeling van tien kilometer langs de kustlijn naar het dorpje Es Grau door het natuurgebied s’Albufera des Grau. En de conclusie is dan ook: ‘Hier kom ik zeker nog eens terug!’

Menorca
Alleen nog rotsen aan de start van de wandeling. Foto: Judith van Bilsen.
Menorca
Een uitzicht om stil van te worden. Foto: Judith van Bilsen.

De vuurtoren van Favàritx

De touringcar hobbelt over de smalle weg dwars door het ruige landschap van Menorca. Rotsen, ‘prikkelstruiken’ en veel groen is te vinden in het binnenland. ‘Ik hoop dat we geen tegenliggers krijgen, want dat past toch helemaal niet?!’ zegt het meisje naast me. Die komen er wel en de chauffeur duwt gewoon zijn bus in de prikkelstruiken naast de weg. Na een half uurtje zijn we op de plaats van bestemming, of liever, plaats van vertrek: de vuurtoren van Favàritx, een blauw-wit gestreept exemplaar op een landpunt van rotsen. Nog steeds functioneel om de vulkanische kust van Menorca te markeren voor zeevaarders en plezierzeilers.

Menorca
De vuurtoren van Favàritx. Foto: Judith van Bilsen.
Menorca
Rechts het zoete water en links het zoute zeewater. Foto: Judith van Bilsen.

Het paardenpad

Gids Celia, van Rutas Menorca, begint hier direct te vertellen: ‘Het eiland is benoemd tot Unesco Werelderfgoed. Maar goed ook, want er komen ongeveer tweehonderd plantensoorten voor, waarvan er vijfentwintig soorten uniek zijn voor ons eiland. En dan heb ik het nog niet eens over de dieren!’ We wandelen een pad op, de Camí de Cavalls, of zoals Celia het noemt ‘het paardenpad’.

Een oud ruiterpad uit de Middeleeuwen dat vroeger gebruikt werd om langs de kustlijn te kunnen patrouilleren

Dit is een bijzonder goed gemarkeerde wandelroute rondom het hele eiland. Een oud ruiterpad uit de Middeleeuwen dat vroeger gebruikt werd om langs de kustlijn te kunnen patrouilleren. In 2010 is dit pad in ere hersteld en benoemd tot de GR-223.

Menorca
De start van de wandeling. Foto: Judith van Bilsen.
Menorca
Wandelen langs de kustlijn. Foto: Judith van Bilsen.
Menorca
In de verte is de vuurtoren nog te zien! Foto: Judith van Bilsen.

Kraakheldere baaien

De route begint over vulkanische rotsen, maar al snel is er meer begroeiing. En na wat bochten zien we al de eerste baai! Kraakhelder water dat turquoise kleurt zodra de zon zich laat zien. Kleine strandjes, afgesloten door donkere rotsen van de rest van de wereld. Na de eerste kilometers wordt het stiller, geen andere toeristen meer. Soms draait het pad wat weg van de kust en loopt het door bossen van pijnbomen en zeedennen. We passeren poortjes en muren van gestapelde stenen doorkruisen het landschap. Nooit zijn we lang weg van de kust, want het ene prachtige uitzicht op zee, volgt het andere op.

Menorca
Puur genieten aan het strand. Foto: Judith van Bilsen.
Menorca
Soms loopt de route door het bos. Foto: Judith van Bilsen.
Kraakhelder water in iedere baai. Foto: Judith van Bilsen.

Geurende bloemetjesvelden

Langzaam valt onze groep wat verder uit elkaar en wordt er minder gepraat. Iedereen geniet in stilte. Bij iedere bocht lijkt het landschap iets te veranderen.  Soms smalle rotsachtige paadjes, dan een breed zandpad omzoomd met felrode bloemetjes. Het ruikt er heerlijk en je hoort de vogeltjes fluiten. Even later loopt het pad midden door een groot groen veld met gele bloemetjes en een hele kudde schapen.

De zeldzame diersoorten die op het eiland voorkomen, zoals de arend, gieren, valken of de waterschildpad zien we niet

De beestjes lijken ons totaal niet op te merken en grazen onverstoord verder. De zeldzame diersoorten die op het eiland voorkomen, zoals de arend, gieren, valken of de waterschildpad zien we niet. Niet erg, dat die maar in alle rust verder leven daar!

Menorca
De schapen blijven rustig grazen. Foto: Judith van Bilsen.
Menorca
Het ruikt er heerlijk! Foto: Judith van Bilsen.

Gekke loopjes vogel

Aan het einde van deze tocht komt de route uit bij een brak meer. Via houten vlonders lopen we tot de rand van het water. Hier komt het zoute water van de zee samen met het zoete water uit het binnenland. Verschillende wandelaars worden belaagd door muggen. De lagune vormt een van de meest bijzondere ecosystemen die er zijn. We zien verschillende vogels op het water en aan de kant. In het ondiepe stuk hupst een witte vogel voorbij. Met gebogen knieën lijkt het beest te voorkomen dat hij in de modder wegzakt.

Menorca
Menorca’s kustlijn. Foto: Judith van Bilsen.
Menorca
Het dorpje Es Grau. Foto: Judith van Bilsen.

Dorp van vijf straten

Aan de overkant van de lagune ligt het dorpje Es Grau, het eindpunt van onze wandeling. Vijf straten met witte huisjes. Gelegen aan de ene zijde aan zee en andere zijde aan de lagune. Niet gek dat er bij ieder huis wel een bootje in de tuin ligt. Vanuit hier is de vuurtoren vanwaar we vertrokken zijn, weer te zien. Een tocht van ruim twaalf kilometer, maar het lijkt zoveel langer. Het dorp telt één restaurantje en de eigenaar serveert ons met een grote glimlach frietjes en tapas. Gezeten op de witte plastic tuinstoelen met de lagune aan onze voeten, smaakt dat biertje overigens ook prima!

Menorca
Het eiland Menorca… Foto: Judith van Bilsen.

Lees hier de reisverhalen van onze reisschrijvers


 

advertentieSaalbach

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here