Reistips Bali. De minder bekende bezienswaardigheden.
Oké, een beetje doorgewinterde en goed voorbereide reiziger heeft deze tips helemaal niet nodig. Toch zijn onderstaande bezienswaardigheden niet vaak te vinden bij de standaard ’to go’ adresjes op Bali. Mocht je mijn tips volgen en deze plekken bezoeken, dan hoop ik dat je er net zoveel plezier aan beleeft als wij.

PADANG BAI
Na ruim anderhalf uur achterop een klein, stotterend scootertje heb ik geen gevoel meer in mijn benen. De Balinese wegen zijn chaotisch en pokdalig maar het laatste deel naar Padang Bai loopt door een weelderige jungle. De warung die zich direct aan de baai bevind verhuurt snorkels en serveert ijskoude kokosnoten – wat heeft een mens nog meer nodig?
Vanaf het strandje is het zo’n 10 meter het water in voordat het eerste koraal en zijn kleurrijke bewoners zichtbaar zijn. Het onderwaterleven in Indonesië is uniek, ik spreek met Australiërs die zeggen dat ‘hun’ rif al voor een groot deel gebleekt is maar hier in Bali is het gelukkig nog gezond.
De zeenaalden schieten als nerveuze langgerekte zeepaardjes aan het wateroppervlak voorbij, hun spichtige oogjes lijken je aan te kijken. Het koraal is kleurrijk, levendig, de benen van de snorkelaars bijna fluorescerend wit (die van mij zijn geen uitzondering). De (veel dieper te vinden) Mola mola lijkt op een tot leven gekomen kindertekening.
De papegaaivissen hebben, zoals de naam al zegt, fel gekleurde schubben en guitig vooruitstekende tanden, waardoor ze me een beetje doen denken aan gehaaide deur tot deur verkopers. Schuw zijn ze niet, ze cirkelen om je heen alsof ze je inderdaad graag een stofzuiger aan willen smeren en niet weggaan totdat je ‘ja’ zegt. De reden is dat ze vaak gevoerd worden door de tour operators en de snorkelende medemens is kassa voor ze.
Tip: Padang Bai is prima te bereiken per scooter en heeft naast een restaurantje en een klein strandje weinig faciliteiten. Daarom is het vaak niet al te druk- het is een tussenstop voor de meeste snorkeltours die na 15 minuten vaak weer weggaan, daar tussendoor heb je de baai soms bijna voor jezelf!
NUSA CENINGAN & NUSA LEMBONGAN
Het kleinere en minder bekende broertje/zusje van Nusa Penida, maar persoonlijk vond ik het één van de highlights van onze Bali reis. Nusa Ceningan heeft één hoofdweg die in een ellips om het eiland heen loopt. Vanaf de iconische yellow bridge, een smalle brug die Lembongan met Ceningan verbindt en ooit bezweken is onder het gewicht van een ceremoniële parade, kun je linksom of rechtsom het rondje maken. Verdwalen is onmogelijk.
Het is net 13.00 uur als we met de Rocky Fast Boat vanuit Sanur aankomen bij de verpauperd ogende aanlegplaats in Nusa Ceningan. De wegen zijn in slechte staat en er staat een levensgroot geflopt resort weg te kwijnen. Het lijkt hier in niets op het groene, weelderige Ubud, maar de lucht is droger en het water is zo blauw dat er nog geen naam voor is. Om ons heen groeien mangrove-achtige bomen met lange tentakels die naar het water reiken.


In een tuktuk worden we verplaatst naar de yellow bridge samen met drie Australiërs die ongewenst veel nipple en buiksnor showen. Aangekomen bij de brug huren we een scooter die een geluid maakt wat je zeker niet wil horen van iets wat rijdt. Er zit zoveel speling op het stuur dat je na elke bocht niet zeker weet waar je uitkomt, maar if it works it works.
Een helm? De vrouw van de rental kijkt alsof ze beschuit ziet fietsen. Dat doen ze hier niet. Vanaf de brug heb je een fantastisch uitzicht op de zeewierkwekerijen die hier hun oorsprong vinden. Partyfeitje: het grootste deel gaat naar Jakarta waar er huidverzorgingsproducten van worden gemaakt.


Onderweg naar ons huisje rijden we door het niet-toeristische deel waar de weg bestaat uit losse stenen en klompen asfalt. De plekken waar alle buitenlanders hun bungalows hebben is keurig onderhouden. Sommige villa’s zijn even groot als een compleet dorp met golfplatenhuisjes. Hoewel ik echt bezeten ben van reizen voel ik me toch altijd wat beschaamd en probeer in ieder geval zoveel mogelijk huisjes te huren en spullen te kopen bij locals.
WARUNG PREMA GRILL & MAHANA POINT
En dan brengt ons bij de Warung Prema Grill. Dit family-owned restaurant is alles wat je wilt aantreffen op een tropisch eiland. Een zelf gefabriceerde grill die een complete straat onder de rook zet, een golfplaten frame, plastic tuinstoeltjes en vergeelde kerstversiering. De eigenaresse streeft het figuur van Boeddha na en heeft korte stompjes als tanden. Er ligt een stapel kokosnoten, een matglas aquarium met paarsachtige kreeften en ze serveren ijskoude Bintang.
De vis is werkelijk fenomenaal en wordt tijdens het grillen ingesmeerd met een watertandend lekkere marinade uit een groezelig plastic bakje. Helaas spreekt niemand Engels dus het recept blijft een geheim voor ons.
We hebben een shortcut naar het strand gevonden door een steegje van een verlaten hotel. Op het strand huren we twee bedjes van de meeste sympathieke scharrelaar ter wereld en luieren heel de middag aan het strand. s’ Avonds gaan we naar Mahana Point waar de golven zo hard tegen de klif kletsen dat het schuim in je cocktail vliegt en waar de surfers zo’n zes meter naar beneden moeten springen om bij de golven te komen.




Het volgende adresje is weer op Bali zelf, maar te leuk om niet te noemen. Mocht je in de buurt van het vliegveld zijn en nog wat tijd over hebben? Ga naar de Jimbaran Fish market, op ongeveer een kwartiertje van het vliegveld. Een redelijk shady overdekte markt met allerlei exotische zeewezens waar je direct van de lokale vissers kan kopen.
Buiten worden in verschillende tentjes (of op straat) BBQ diensten aangeboden waar je je visje kan laten grillen voor nog geen euro. Voor mij persoonlijk de ultieme streetfood en voor sommigen misschien een giga rode vlag voor dreigende diarree onheil. De vis wordt in principe door en door gebakken maar je kan uiteraard een keer de klos zijn met een ranzige grillmeister. Maar ja, no guts, no glory!
SERANGAN TURTLE CONSERVATION AND EDUCATION CENTRE
Op onze laatste dag bezoeken we een schildpaddenopvang in Palau Serangan, iets ten zuiden van Denpasar. De ingang van het centrum wordt gemarkeerd door een mega sculptuur van een schildpad die wat verwilderd uit een ei kruipt en een horde oude vrouwtjes die gehaakte sleutelhangers verkopen. Ooit was dit schiereilandje het epicentrum van de schildpaddenhandel, om te eten weliswaar, nu is het juist het tegenovergestelde.


Bijna alle schildpadeieren die gevonden worden op de drukke stranden van Denpasar en Kuta mogen hier in alle rust uitkomen in plaats van dat ze per ongeluk vertrapt worden door de vele toeristen. Volwassen schildpadden die gevangen worden in netten of gewond aanspoelen mogen in het centrum recupereren en als ze voldoende hersteld zijn worden ze weer uitgezet in het wild.


Het aantal schildpadden met verwondingen of zelfs een amputatie na een aanvaring met een motorboot is hoog, maar met behulp van nieuwe maatregelen en het centrum is het aantal schildpadden weer gestegen. We lopen naar binnen en als eerste zien we de ‘broedkamers’, afgezette zandbakken waarin bordjes de eieren markeren.
Daarna komen we bij de waterbassins. Als kleine zwartje spookjes drijven de baby schildpadjes door het water, hun silhouetjes steken fel af tegen het turquoise zwembad. Ooit een delicatesse, nu beschermd en geliefd door zowel toeristen als locals. Er is hoop.
Hoofdfoto: felfin felfin op Unsplash

Van kleins af aan was het mijn droom om zwerver te worden. Een stoere Indiana Jones die over de wereld reist, vloeiend Swahili spreekt en geregeld eens een schat opduikt. Dat is niet helemaal gelukt. Zelfs mijn Duits is sehr matig en mijn Marokkaanse kristal bleek van geverfd suiker te zijn gemaakt. Wel probeer ik zo vaak mogelijk onderweg te zijn, zowel in de buurt als ver weg.


