‘Om me heen zie ik ze. De toppen van bergen. Ik sta het koud te hebben op 2019 meter hoogte. Op de Pointe de Nyon bij Morzine, in Frankrijk, om precies te zijn. Ik ben hier voor Mountainreporters om te kijken hoe het daar buiten het wintersportseizoen is. En ik besef me hoe ik ze gemist heb. Het grootse overweldigende gevoel dat ze je geven. Of misschien het nietige kleine mensje dat ik maar ben, vergeleken met die machtige reuzen.

In een wereld van digitaal, veel prikkels, alles snel en meer-is-beter, vertellen ze mij dat het goed is zo. Dat dat allemaal niet zo hoeft. Dat vertragen een goed idee is, en minder soms beter dan meer. En dat je bij jezelf mag blijven en de dingen soms gewoon zijn zoals ze zijn.

Ik maak nog een paar foto’s en fluister bedankt mee met de harde wind die om mijn oren slaat. Misschien horen ze het. Ik besluit voor ze te zorgen, en mijn reisvoetafdruk zo klein mogelijk te houden. Waar het kan, voor het duurzame alternatief te gaan. En niet meer onnodig meer meer meer te willen.
Als ik naar beneden loop glij ik soms uit en sta ik weer op – het is best stijl. Vallen en opstaan.. ups en downs..

Ineens lijkt alles een metafoor. Of misschien is het wel gewoon de natuur die eigenlijk, stiekem, altijd in me zit. De kunst is soms om daarbij te komen. Maar als dat lukt, bijvoorbeeld dankzij dit moment, is het uitzicht fantastisch.’ 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.