sponsorberichtSaalbach

Klimmen op de Zugspitze

Door: Robert Hendriksen

Vaker dan ik me kan herinneren komt het voor dat ik onvoorbereide mensen in de bergen tegenkom. Vaak is het vreemd terrein en hebben mensen geen idee wat er mis kan gaan.

Ik was met het Koningsdagweekend in de Alpen, met de bedoeling om tot rust te komen. Ik wilde alleen wildkamperen, maar ik wist dat ik door lastig gebied heen moest om het Hollentall in te komen. Het pad om het dal te bereiken ligt rond deze tijd nog vol met sneeuw, en de brug is verwijderd om ervoor te zorgen dat mensen het dal niet ingaan. Ik had zelf een simpele alpine uitrusting mee, een pickel, stijgijzers, klimgordel, twee pitons en twee alpine setjes.

Heerlijk wakker worden. Foto: Robert Hendriksen

Gevaar voor onderkoeling

Die nacht heb ik geslapen in mijn bivak, lekker warm en droog in de sneeuw in mijn bivakzak. Toen ik de volgende morgen wakker werd kwam ik een Duitser tegen, op gympen en een korte broek. Het enige wat hij mee had als uitrusting was een klimgordel en zijn klettersteigset.

het gevaar is groot voor onderkoeling als je niet de juiste kleding hebt

Aan het einde van de vallei is de klettersteig naar de top van de Zugspitze, maar er is een groot risico op lawines rond deze tijd van het jaar. De sneeuw is diep in deze tijd van het jaar op de berg, en het gevaar is groot voor onderkoeling als je niet de juiste kleding hebt. Ik kon hem gelukkig ompraten zodat hij naar beneden ging en niet probeerde de berg te beklimmen.

Het Wettersteingebergte is een bergketen behorend tot de Noordelijke Kalkalpen. De bergketen ligt op de grens tussen Duitsland en Oostenrijk, tussen de Tiroler gemeente Ehrwald en de Beierse gemeente Mittenwald, ten zuiden van Garmisch-Partenkirchen. De belangrijkste bergtoppen van het bergmassief zijn de Zugspitze (2962 m), de Schneefernerkopf (2874 m), de Hochwanner (2744 m), de Dreitorspitze (2633 m) en de Alpspitze (2629 m). Bron: Wikipedia

klettersteig zugspitse

Een half uurtje later kwamen twee Duitsers omhoog het dal in, met opvallend nieuwe klimspullen en ze hadden geen pickels mee. Ze wilden graag de Alpspitze beklimmen en waren zo vastbesloten dat ik ze het plan niet uit het hooft kon praten. Ik heb toen besloten om met ze mee te gaan om er voor te zorgen dat ze niet in de problemen zouden raken, wat later ook hard nodig bleek.

Klimmen zonder pickel en stijgijzers

De eerste paar uur ging best oké, alleen waren ze allebei behoorlijk traag. Bij de stukken sneeuwveld op hellingen koste het veel tijd, omdat ze allebei geen geen pickel en stijgijzers mee hadden. Na een uurtje of drie waren we eindelijk aan de voet van de Alpspitze, waarna we via de klettersteig omhoog konden klimmen.

Na een uur of zes in de route zakte een van de Duitsers door zijn voeten van vermoeidheid

De klettersteig was hier en daar onder de sneeuw en ijs, en het kost veel tijd en energie om naar boven te komen. Na een uur of zes in de route zakte een van de Duitsers door zijn voeten van vermoeidheid, waarna we ruim een uur nodig hadden hem weer terug op zijn voeten te krijgen. we waren voorbij het punt waar het meer tijd zou kosten om terug te gaan, waardoor we de de beslissing namen om de route uit te klimmen.

De vermoeide Duitsers. Foto: Robert Hendriksen

Behoorlijk spannend

Dertig meter verder was een extreme stijl sneeuwveld, wat we moesten passeren om verder de route op te komen. ”Het is maar 25 meter”, sprak ik mezelf een beetje moed in en klom voorzichtig in de losse sneeuw. Na drie meter meter vond ik een oude piton (mephaak, oud type bescherming die bijna niet meer gebruikt word), wat mij in ieder geval een beetje bescherming gaf. Twintig meter in de route zakte ik door de sneeuw, en viel ik een meter of anderhalf. Gelukkig kon ik nog remmen, terwijl ik ruim tweehonderd meter naar beneden keek. Even diep ademhalen, het is nog maar vijf meter tot ik veilig ben.

Om eerlijk te zijn had ik niet veel vertrouwen in de Duitsers die mij aan het zekeren waren

Nog voorzichtiger klim ik het laatste stukje, terwijl alles rond mij afbrokkelt. Eindelijk ben ik bij het anker (plek om vellig een touw vast te maken). Rustig, eventjes ademhalen. Om eerlijk te zijn had ik niet veel vertrouwen in de Duitsers die mij aan het zekeren (beveiligen door het touw te remmen) waren, wat het toch behoorlijk spannend maakt. Nu eerst het touw vastmaken en de eerste van de twee mannen naar me toe laten komen. Daarna gauw mijn eigen rugzak ophalen, en de andere man zekeren zodat we allemaal voorbij het eerste sneeuwveld zijn. Gelijk daarna moesten we over nog een sneeuwveld passeren, wat gelukkig minder steil was.

Wake-up call. Foto: Robert Hendriksen

De afdaling

Een uurtje later waren we eindelijk op een plaats waar we naar beneden konden, via een steile sneeuwheling die rond de honderd procent (steiler dan een zwarte piste) was. “Und jetz rodeln”, riep een van de Duitsers, terwijl we eerst een gedeelte moesten passeren waar veel rotsen zaten. De traverse was gevaarlijk en een kleine fout kon dodelijk zijn. Langzaam klom ik naar beneden via de rotsen, zodat ik voorzichtig naar de sneeuwhelling kon. Als sneeuw op een helling van meer dan zestig procent (dertig graden) ligt, is er een groot risico op lawines. Die dag was het heerlijk warm in de bergen, wat het risico nog groter maakte. Eerst probeerde ik een kleine lawine te activeren, om er achter te komen hoe stabiel de helling was. Gelukkig was de helling stabiel genoeg om naar beneden te glijden, wat ruim anderhalf uur scheelde in de afdaling.

Op dat moment storten mijn beide tijdelijke klimgenoten in en konden ze helemaal niks meer

De Duitsers waren een uur daarvoor al zonder water komen te zitten, omdat ze daar helaas te weinig van meegenomen hadden. We hadden nog minimaal tweeënhalf uur te gaan om bij de dichtstbijzijnde berghut te komen, die helaas ook nog gesloten bleek. Op dat moment storten mijn beide tijdelijke klimgenoten in en konden ze helemaal niks meer. Ik heb toen de brander aangestoken om een paar pannetjes sneeuw te smelten, zodat ze genoeg water konden drinken om beneden te komen. Een van de mannen belde een Alpentaxi, maar die wilde niet komen vanwege de sneeuw op de weg en het ijs in de tunnel.

Om twee uur ‘s nachts

Een uurtje later konden we eindelijk weer verder, het was al ruim twee uur donker en het begon hard af te koelen. De Duitsers hadden zelf niet genoeg warme kleding mee en waren gebroken, wat ze nog langzamer maakte. Rond twee uur in de nacht waren we eindelijk in Garmisch-Partenkirchen, waar alles helaas al gesloten was. Uiteindelijk had ik mijn auto bereikt, waar ik mijn stoel plat legde en een beetje probeerde te slapen.

Voorbereiding en de juiste spullen

Dit is voor mij een van de beste voorbeelden waarom mensen voorzichtig moeten zijn in de bergen, en niet hun eigen kunnen overschatten. Het is heel prachtig in de bergen, maar tegelijkertijd kan het er zonder voorbereiding en de juiste spullen gevaarlijk zijn. De meeste ongelukken in de bergen gebeuren in de zomer, doordat mensen onderkoeld raken door een slechte voorbereiding. Het begint in dit geval met vermoeidheid, te weinig water, waardoor je uitdroogt en nog vermoeider raak.

Ik zal binnenkort een advies schrijven voor mensen die graag de bergen in willen, maar er nog niet zo veel ervaring mee hebben. Lees ook eens deze informatie over de sportklimcursussen van de Nederlandse Klim en Bergsport Vereniging (NKBV).

PS: Er is ook nog wat beeldmateriaal beschikbaar via mijn Instagram: @thatcrazydutchguy

advertentieSpanje

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here