advertentie

Weken lang in een tent leven, zonder douche, schone kleren of contact met het thuisfront. Eenvoudige maaltijden en niet eens een stoel waar je even lekker op kan zitten. Kan jij dat? Want ook dat is onderdeel van expeditieklimmen. Mentale weerbaarheid noem ik dat, of de mooiere Engelse term ‘mental toughness’.

Iedere 4 uur je tent uitgraven, dag en nacht... Op een zeker moment ben je ook daar wel klaar mee!
Iedere 4 uur je tent uitgraven, dag en nacht… Op een zeker moment ben je ook daar wel klaar mee!

Een hoge berg beklimmen in expeditiestijl is niet echt comfortabel. Alpiene beklimminingen, zoals we in de Alpen doen, zijn dat wel. ‘s Nachts slaap je in een hut en op de juiste tijden staat er redelijk vers eten voor je klaar. Bij een expeditieklim is dat er simpelweg niet bij. Alles wat er is, heb je bij je. En voordat je er wat mee kan, moet je het eerst zelf regelen: je tent op zetten, eten maken. Zelfs een WC moet je nog maken voordat je rustig kan gaan zitten.

Je begint je af te vragen of je echt zo graag op de top van die berg wil staan

En na de nodige dagen, als de vermoeidheid een rol gaat spelen, of als de zoveelste tegenslag is langsgekomen, gaat dit allemaal meespelen. Je begint je af te vragen of je echt zo graag op de top van die berg wil staan. Je wilt gewoon weer eens in een comfortabel bed liggen, en met andere mensen praten dan je exeditiegenoten. Maar hoe weet je hoe sterk je bent op dit gebied? Hoe mentaal fit bent jij?

Hierom train ik hard!

Hoe mentaal fit jij bent, is een moeilijke vraag. Eigenlijk is die vraag pas echt te beantwoorden als je bezig bent met het beklimmen van die ene berg, en je mentale fitheid wordt aangesproken.

Toch heb ik een manier gevonden om toch aan mentale training te doen. Ik doe mijn best om het mentale aspect van expeditieklimmen hier naar Nederland te brengen. Hoe? Wat voor mij werkt is om focus te hebben op mijn trainingen, waarbij ik niet denk aan opgeven. Opgeven is simpelweg voor mij geen optie.

Regelmatig hoor ik mensen zichzelf hardop afvragen of ze de marathon die ze willen gaan lopen, wel zullen voltooien, of die fietsrit van 150km wel kunnen uitrijden. Ik zal deze vraag nooit stellen, simpelweg omdat hij niet in mij naar boven komt. Voor mij is het niet de vraag óf ik een marathon kan lopen. De juiste vraag is hóe ik hem ga lopen. Ben ik na 3 uur al gefinished, of doe ik er toch 4 uur over?

Voor mij is het niet de vraag Óf ik een marathon kan lopen. De juiste vraag is hÓe ik hem ga lopen

Deze manier van denken kan ik op vele manieren tijdens het trainen inzetten: lange fietstochten van 3 uur of lange wandelingen. Maar ook tijdens eindeloze krachttrainingen. Op deze wijze heb ik onlangs 300 burpees gedaan. Voor mij is deze manier van denken vrij vanzelfsprekend.

En tijdens het klimmen?

En deze manier van denken kun je rechtstreeks verplaatsen naar klimmen. De vraag is niet zozeer óf ik de top ga halen, de juiste vraag is hóe ik de top ga halen. Bij mij is er geen twijfel dat ik de top kan behalen, die twijfel heb ik weggenomen door mijn (fysieke en mentale) voorbereiding. Maar, uiteraard is dit nog geen garantie. Er zijn altijd factoren die buiten jezelf liggen, en er wel voor zorgen dat je niet op de top staat. Dit heb ik helaas in 2017 op Denali mogen ervaren.

Er zijn twee boeken die mij hebben geholpen bij het bewust inzetten van deze manier van mentale training.

Het kantoor voor de gehele expeditie, voor 2 personen
Het kantoor voor de gehele expeditie, voor 2 personen

How bad do you want it?

Het eerste boek dat mij erg heeft geholpen op het gebied van mentale training heeft een heel toepasselijke titel: How bad to you want it?. Dit boek zegt dat, met name voor duursporten, het veel belangrijker is om mentaal fit te zijn dan lichamelijk. Het verschil tussen een winnaar en een verliezer in een duursport is niet zozeer wie lichamelijk het sterkst is, maar wie bereid is het meeste pijn te verdragen om die overwinning binnen te halen.

Ergens is een bergbeklimming een wedstrijd tegen jezelf

Nu is expeditieklimmen helemaal geen wedstrijd, maar toch zie ik flinke overeenkomsten. Ergens is een bergbeklimming een wedstrijd tegen jezelf. Als je lichaam helemaal uitgeput is, wil je dan nog steeds op die top komen? Ook als iedere stap pijn doet, je een rugzak draagt van meer dan 30 kilo en je constant hapt naar adem door de ijle lucht?

The ultra Mindset

The Ultra Mindset is het andere boek. Dit boek is  geschreven door Travis Macy, een succesvolle duursporter die ultra wedstrijden deed. Denk aan marathons van meer dan 200 km of Adventure races (om je een idee te geven: een adventure sprint race duurt tot 6 uur). In zijn boek schrijft hij op duidelijke en interessante wijze hoe je je bewust kan worden van je eigen mentale weerbaarheid. Dit kun je gebruiken in je dagelijkse leven en uiteraard tijdens je beklimmingen.

Hoe ga jij om met je mentale weerbaarheid?

Mentale weerbaarheid is een belangrijke eigenschap, maar tegelijkertijd eentje die moeilijk te grijpen is. Mijn manier van traingen op mentale weerbaarheid werkt voor mij, maar is geen garantie voor succes bij anderen. Zo zijn er ook genoeg mensen die de mentale weerbaarheid halen uit familie of heftige situaties die eerder in hun leven hebben plaatsgevonden.

Ik ben benieuwd! Hoe schat jij jouw mentale weerbaarheid in? En wat doe je eraan om dit nog sterker te maken?


Lees hier meer artikelen van Bart Baars


advertentievoigt travel

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here