Hoe ver moet je gaan… op de Pacific Northwest Trail
Door: Lian de Jel
Heb je er wel eens aan gedacht om een lange tijd door een ongerepte wildernis te trekken? André en ik deden het. Drie maanden lang trotseerden we de meest wilde National Scenic Trail van Amerika: The Pacific Northwest Trail (PNT). Het werd een prachtige uitdaging tussen gletsjers en beren, maar ook een mooie persoonlijke reis.

Bijzonder vertrek
We hebben ontzettend veel zin om te gaan, zeker na een jaar voorbereiding. Maar wanneer ik de deur op slot doe voelt het vreemd, alsof ik nu al heimwee heb. Het zijn dan ook gekke weken geweest. Roos, ons nichtje, vriendin en maatje, zou met ons meegaan op deze tocht, maar helaas stierf ze twee weken voor vertrek. 31 jaar pas. Het voelt dan ook aan alsof ik moet kiezen tussen avontuur, en er moeten zijn voor familie en vrienden.
We gaan toch en nemen Roos, in de vorm van een foto op onze rugzak, de hele tocht met ons mee. Zo beleven we ‘in spirit’, voor de laatste keer met z’n drieën nog één keer een intens avontuur.

De Pacific Northwest Trail
De Verenigde Staten (VS) kent vele lange ‘National Scenic Trails’, zoals de bekende Pacific Crest Trail (zie ons vorige boek: Een half jaar met drie onderbroeken). De Pacific Northwest Trail is de ruigste van allemaal. Het is 1950 kilometer lang en doorkruist het hele noordwesten. Bij de start loop je dagenlang door de imposante bergen van Glacier National Park in Montana om daarna – langs de Canadese grens – door vele onherbergzame, maar oh zo mooie wildernisgebieden te trekken.
Olympic National Park in Washington is de eindbestemming, waar je als toetje langs een schitterend wilde kustlijn wandelt. Immense, door de zee uitgebleekte boomstammen liggen her en der verspreid, terwijl rode krabben, arenden, zeeotters en zeehonden overal om je heen te zien zijn.
De PNT is officieel ’the Wildest National Scenic Trail’ en dat wordt bewust zo gehouden. Markeringen of berghutten zijn er nauwelijks. De route is erg pittig. Bijna iedere dag klimmen en dalen we meer dan een kilometer, en ik weet echt niet meer hoeveel snelstromende rivieren we tot onze navel doorwaad hebben. Regelmatig is het pad volledig overgroeid en moeten we ons puur op kompas een weg banen door de wildernis. Maar dat geeft niet, want het is één groot avontuur.

100 bomen per uur, sneller gaan we niet.
Dat er in de VS veel bosbranden zijn is wel bekend. Wat minder bekend is, is dat die verbrande bomen tijdens een storm allemaal omgeblazen worden. Kilometerslang versperren ze ons de weg. Het is soms net alsof een paar reuzen een spelletje mikado aan het doen zijn. We rekenen in die gebieden dan ook niet meer in afstanden, maar in bomen per uur. 100 bomen per uur, meer doen we niet. Eroverheen, eronder door, en soms is het een hel. Maar we houden de moed erin en als we 10 kilometer op een dag halen, zijn we erg blij.
Weten wat je doet
Jaarlijks proberen minder dan honderd mensen deze trail. Je skills: kaart, kompas, oriëntatie, survival, getijdenkennis enz. moeten goed op orde zijn. Het is dan ook niet voor iedereen, maar wat je ervoor terugkrijgt is fenomenaal mooi. Prachtige onverstoorde natuur, zoals je die nog maar zelden tegenkomt. Heerlijk. Deze trail is zo divers. Het ene moment sta je in besneeuwde hoog-alpine bergen en dan weer in savannes. Maar ook vulkanen, regenwouden en woeste kusten kom je tegen. Zelden hebben we zo’n verschil aan gebieden in één tocht meegemaakt.

De natuur
Er is zoveel leven in dit deel van de VS. Waar moet ik beginnen… De uitgestrekte wouden waar we regelmatig elanden en andere hertensoorten tegenkomen? Of de eerste dag, toen zeearenden de hele dag boven ons cirkelden? En dan die grote uil, die ons een paar dagen zo trouw volgde dat we haar de ‘volgvogel’ gingen noemen.
Maar het toppunten lag wel in Olympic National Park. Daar telden we op één ochtend zestien zwarte beren in de valleien onder ons. 16! Om daarna, op diezelfde dag, drie poema’s tegen te komen! Een moeder met jong en een volwassen mannetje dat we letterlijk voor ons een dier zagen vangen. Zoiets vergeet je echt nooit meer. We hoopten al dertig jaar om een keer een poema te zien, en plots zijn het er drie. Dat was zo mooi!



Dag baby beer!
Maar ik denk dat het mooiste moment wel was dat er plots een klein donzig berenwelpje midden op het pad stond. Met grote, ronde ogen staarde het me aan. Zo lief. Je zou het zo knuffelen.
Maar, waar is mama?
Snel klom het de boom in. Binnen een paar seconden was het boven en begon het zacht te roepen. Het was dan ook niet gek dat vanuit het niets een flinke moeder ons plots aan zat te staren. Boos was ze niet, gelukkig, maar voorzichtig wel.
Al roepend gingen André en ik langzaam achteruit totdat we ver genoeg waren. Uiteindelijk klom het kleintje weer naar beneden en verdween samen met mama in het bos. “Dag, baby beer!” riep ik nog na.
Ook dit zal ik de rest van mijn leven nooit meer vergeten.

Mede hikers
Rust, ruimte en puurheid is waar deze trail om draait. Goede GPS-tracks zijn er nog niet en diegene die er zijn bestaan uit waypoints, niet uit trackpoints. Er wordt dan ook van je verwacht dat je goed kan oriënteren, want foutlopen kan in sommige gevallen betekenen dat je hopeloos verdwaalt.
Alle hikers die we tegenkomen dragen daarom een GPS-noodsysteem. Meestal een Garmin InReach of vergelijkbaar. Ook wij doen dat. Je weet maar nooit. Dat bleek ook wel toen André tijdens deze tocht midden in de wildernis 20 meter van een rots viel en zijn rib brak. Helaas was het weer zo slecht dat er geen signaal doorheen kwam. Uiteindelijk heb ik zelf op moeten lossen…
Deze trail kent geen ‘hiker-bubble’, zoals op de PCT of de Continental Divide Trail (CDT). De meeste hikers die we tegenkwamen waren in Glacier National Park, en dat waren voornamelijk CDT-hikers. Onze trail loopt in dat park over hetzelfde pad, waardoor het erg druk werd op de verplichte kampeerplekken. Leuk was het wel, want je hoorde het ene na het andere vrolijke, overtreffende verhaal.



Maar in de tweeënhalve maand daarna kwamen we slechts een handvol andere hikers tegen. Soms zie je ze wekenlang niet, om ze dan plots weer in één of ander dorpje tegen te komen als je aan het bevoorraden bent. Echt superleuk. Meestal gaan we dan ergens uit eten en luisteren we naar alle bijzondere dingen die zij ondertussen ervaren hebben.
Ook heb je wel eens bijzondere ontmoetingen. Zo kwamen we een Zwitserse man tegen in de warmwaterbronnen, die ons herkende van onze YouTube film over de PCT. Of een vrouw van het Quileute-kustvolk, dat in het kleine dorp La Push speciaal voor ons de winkel opnieuw opent, ondanks dat die allang gesloten was. Maar ook die parkwachters, die ons hun laatste kwartjes gaven zodat we in het haventje konden douchen.
En dan zijn er nog de Trail Angels: mensen die zich vrijwillig inzetten om hikers te helpen met een lift, eten en drinken, of een gratis slaapplek. Ze zijn zo ontzettend barmhartig.

Er ging ook wel eens wat fout.
Hoewel André en ik gewend zijn om maandenlang samen in een tentje te leven, was de spanning af en toe voelbaar. Zeker op momenten dat het ook voor ons fysiek niet meer te doen was. Zoals wanneer ik na een ijskoude hagelbui compleet doorweekt en zwaar onderkoeld ineenzak, en hij mij moest redden. Of wanneer zijn knie het weer eens begaf…
Gelukkig kennen we elkaar goed. We weten elkaar altijd weer op te beuren en slepen ons zo door de moeilijke momenten heen.
Nu ik er zo aan denk; vaak zijn niet de mooie hand-in-hand momenten in een prachtige landschap die onze relatie sterker maken. Maar juist de intense momenten waarop je bewust voor elkaar kiest. Zeker wanneer het extreem moeilijk wordt.
Ondanks dat dit zo ongeveer de zwaarste tocht is die we in de afgelopen 35 jaar hebben gedaan, en we qua karakter soms grote tegenpolen zijn, kijk ik alweer uit naar ons volgende grote avontuur samen!
Van deze reis is een prachtig boek uitgekomen: De lengte van een schaduw. Mocht u het hele avontuur in detail met Lian en André mee willen maken, u kunt het via deze LINK bestellen.
| De Pacific Northwest Trail Lengte: 1950 km Beste periode: juli-september Start: Rocky Mountains, Glacier National Park Einde: The Untamed Pacific Coast, Olympic National Park Voor meer informatie: www.pnt.org |


Lian en André zijn echte avonturiers. Attenborough, Cousteau en Amundsen waren hun helden, maar ondertussen nemen ze nu zelf als gids al 30 jaar mensen mee naar verafgelegen wildernissen. Het avontuur van verplaatsen door de natuur in een kajak, op de fiets of in een raft, is waar hun passie ligt. Maar het is vooral de ultralange afstand wandeling waar hun hart het meest naar uit gaat.


