Skitour naar de Gabler. Poeder, zon en vrijheid op 3000 meter.
Mijn wekker gaat om kwart voor vijf. Een beetje brak schiet ik overeind, want gisteravond had ik nog wat biertjes gedronken om te vieren dat ik mijn afstudeerpresentatie heb gehaald. Sportkundige: check. Wat een heerlijk gevoel van vrijheid geeft dat, nu kan het echt beginnen. En hoe vier je dat beter dan met een skitour?
Datum: 2 April 2025
Locatie: Gabler (3.263 m), Reichenspitzgruppe, Zillertaler Alpen, Oostenrijk
Deelnemers: Sven en twee collega’s
Hoogtemeters: Circa 1.800 m Weer: Stralende zon, verse poedersneeuw
Diezelfde avond nog had ik met twee collega-skileraren een plan gemaakt. Het is al einde seizoen in Mayrhofen dus we hebben allemaal vrij kunnen krijgen. De een werkt op dezelfde skischool als ik, de ander bij SMT, de ski school er tegenover. Een Duitse en een Israëliër, beiden goede skiërs. Internationaal gezelschap, klaar voor avontuur! Mijn spullen had ik gelukkig al ingepakt. Ik stap in de auto, pik ze onderweg op en we doen nog snel een materiaalcheck. Alles mee? Alles mee. Let’s go!
De Gabler heb ik de afgelopen week elke dag zien liggen tijdens de ‘’alpine cursus’’ het derde level van de skileraren leerweg in Oostenrijk. Elke ochtend onderweg naar het skigebied Königsleiten keek ik naar die waanzinnige vlakte aan sneeuw die vraagt om geskied te worden, omhoog en dacht: die moet ik doen. En vandaag is het zover.
Verse sneeuw
Blauwe lucht, volle zon en eergisteren is er 70 centimeter verse sneeuw gevallen. De lawinewaarschuwing zit op niveau 3 boven 2600 meter, en 2 daaronder. Goed te doen als we scherp blijven. Belangrijkste doel: vroeg omhoog en er op tijd weer vanaf, want met zoveel zon wordt het later op de dag gevaarlijk.
Parkeren doen we bij Gasthof Finkau, aan het begin van het Wildgerlostal. Het Gasthof lijkt uitgestorven, maar de deur staat op een kier. Voelend als indringers sluipen we naar binnen, Binnen is geen lamp aan en we horen niemand. Hallo?! wat een creepy plek zo, overal opgezette dieren die je aankijken. We vullen onze waterflessen snel en gebruiken het toilet. We doen een LVS-gerät check en dan stappen we de stilte in. Het is half 8, de tocht begint.
We plaatsen onze vellen meteen onder de ski’s, want zelfs in het dal ligt nog genoeg sneeuw. Het pad kronkelt zacht stijgend door een sprookjesachtig bos. Stilte, ademwolkjes, knarsende sneeuw. Winterwonderland. We komen uit het bos en in de verte zien we een duo voor ons lopen — zij maken de eerste sporen, wij volgen.

Een volledige white-out
De open vlakte brengt ons in een witte wereld. Een volledige white-out. We kunnen nog geen 3 meter zien. Maar het terrein is vlak, veilig en we zien contouren in de sneeuw, door de sporen van het duo voor ons. Het is 10 uur als we onze eerste pauze nemen. De wolken zijn weggetrokken en de zon schijnt volop. We kunnen de top zien en dat motiveert. Op mijn Reality Maps zie ik dat we nog 1000 hoogtemeters te gaan hebben, we gaan lekker zo.
Mijn vriend uit Israël geniet volop, het is zijn eerste skitour en ik mag de ervaring met hem delen. Normaal is hij elke vrije dag in het Penkenpark te vinden, maar met deze weersomstandigheden kon hij niet anders dan mee willen. Hij heeft de stijg techniek snel onder de knie en kijkt zijn ogen uit. We passeren het duo voor ons en ik stel voor de ”first tracks” van ze over te nemen en bedank ze voor het maken van de sporen. Het zijn twee locals die de tour al eerder hebben gedaan.
Na een paar honderd hoogtemeters merken we dat onze Duitse collega problemen heeft met haar tourbinding, de stijghulp blijft niet zitten, waardoor omhoog lopen een stuk zwaarder wordt. Een probleem bij shift bindingen die ik al eerder heb gezien. Ze geeft aan dat ze niet verder kan en stelt voor dat wij doorgaan. We spreken af: om 2 uur zetten we, ongeacht hoe ver we zijn gekomen, de bindingen om en skiën we samen naar beneden. Zo kan iedereen zijn eigen tempo bepalen en toch het maximale uit de dag halen. Een beslissing die later vandaag bevestigd wordt.


Elke stap is een duel
Het terrein is nu overzichtelijk, dus we kunnen haar in de gaten houden. Ik ga verder met mijn vriend Tom. Richting de 3000 meter begint de lucht dunner te worden, en de inspanning voelbaarder. We pauzeren vaker. Elke stap is een duel met de diepte van de sneeuw: 30 centimeter poedersneeuw, en we banen onszelf erdoorheen.

Onderweg doe ik nog een Extended Column Test, deels voor de veiligheid, deels om mijn maat te laten zien hoe het werkt. De sneeuw geeft goede signalen. We lopen door tot de skidepot, de top is in zicht. Maar het 2 uur, tijd om af te dalen.
Wat een uitzicht. De hele vallei ligt onder ons. Ongerept, wit, uitgestrekt. En al dat poeder wacht op onze ski’s. Er is nog geen spoor te zien, beter dan dit wordt het niet. We switchen de bindingen naar ski-modus, bespreken waar we elkaar treffen en beginnen aan de afdaling. De eerste bochten? Hemels. De sneeuw houdt perfect, elke rebound die je krijgt voelt als zweven. YEAAHHA.

We skiën met wat afstand tussen ons, vloeiend, intuïtief, euforisch. We komen onze collega tegen, die maar al te blij is om aan de afdaling te beginnen. We komen aan bij de eerste steile klim van de dag en we twijfelen tussen twee lijnen, maar kiezen toch maar voor de veilige optie en skiën dezelfde weg terug als we gekomen zijn. Het moment dat ik ga, horen we wat klinkt als donder, maar de lucht is felblauw, zonder wolken.


Nog geen honderd meter van ons vandaan zien we een waterval aan sneeuwblokken door een couloir naar beneden denderen. De sneeuw is aan het smelten en het sneeuwdek bezwijkt onder zijn eigen gewicht. We moeten wegwezen hier. We proberen zoveel mogelijk snelheid te houden terwijl we de vlakte oversteken. Uiteindelijk moeten we toch weer in loop-modus terwijl er om de 5 minuten een nieuwe lawine afgaat.
In het bos zijn we veilig, we skiën snel terug naar de auto en genieten in Gerlos van een welverdiende pizza en een verfrissende Radler. Wat een mooie dag, wat een mooie tour en wat een manier om je afstuderen te vieren.

Sven heeft een passie voor bergsporten, zoals off-piste skiën, klimmen en kajakken. Het liefst omgeven door steile wanden en imponerende pieken in de zomer en winter. In 2025 zal hij zich veel in de Franse en Oostenrijkse Alpen bevinden. Hoog op zijn bucketlist staan Arlberg, Slovenië en Colorado.


