Een uitdagende tour door het Karwendel gebergte

Door Siebe Steehouder

Na een korte pauze in het skiseizoen ben ik weer terug in de Alpen. Starten doe ik dan ook op een van mijn vertrouwde locaties: Innsbruck. De dag na aankomst is het tijd voor de eerste skitour, samen met Giacomo(IT) heb ik afgesproken om een leuke uitdagende maar niet al te lange tour te maken door het Karwendel gebergte.

De meeste skitochten rond om Innsbruck zijn redelijk lang en hebben vaak behoorlijk wat hoogtemeters in zich. We hebben er dan ook voor gekozen om de dag te combineren en gebruik te maken van de skiliften(Nordkette), een korte hike en de tourski’s. Tja, van zeeniveau meteen die bergen in is leuk, maar het moet natuurlijk ook leuk blijven! Die langere tochten komen nog wel.

De eerste afdaling. Prachtig, maar ook iets om respect voor te hebben.

Vanaf Hungerburg(Hoch-Innsbruck) namen we een enkeltje naar boven met de Nordkettebahn. We stapten uit de lift net voor de top van de Hafelekarspitze(2334m). Met een paar honderd meter lange hike stonden we al op de top, we zijn vervolgens de graat gevolgd om de eerste afdaling van de dag te maken. Deze afdaling leidde ons door een mooie steile door rotsen omringde couloir die zich later opende in een weidse vlakte. Tijdens de steile afdaling die we één voor één door geskied zijn sloeg het weer om, nevel, mist en alles werd wit!

Gelukkig konden we ons nog oriënteren op de rotswand die zich rechts van ons bevond, de Gleirschzähne, we moesten namelijk wel verder. We wisten door goede voorbereiding dat we om de deze rotswand heen moesten om weer omhoog te lopen. Nu hoor ik je al denken: Hadden jullie het weer dan niet even kunnen checken? Ja dat klopt, bij een goede voorbereiding hoort natuurlijk ook het kijken naar de weersverwachtingen, we werden dan ook verrast door een aantal wolken die bleven hangen in de ‘’bergketel’’ waar wij ons in bevonden. Niks aan te doen dus, en zorgen dat je snel omschakelt in gedachten.

Even dubbel checken.

Nadat we niet al te dicht langs de rotswand waren geskied namen we onze skivellen uit de tas en bekeken we de kaart nog eens goed om zeker te zijn van onze richting. We vervolgde onze weg vanaf ongeveer 1800 meter naar de Mandlscharte (2377 meter). Om over deze pas te komen moesten we een grote vlakte overbruggen met de tourski’s. Het was nog steeds er slecht gesteld met het zicht, zelf met zonnebril deed het nog pijn aan mijn ogen. Dit maakte het ons nog een stuk moeilijker om een goede weg te vinden door de diepe sneeuw. Natuurlijk wat het niet alleen maar afzien, maar vooral genieten. Het enige wat ik hoorde was het doffe compressie geluid onder de ski’s bij elke stap die ik zette en mijn ademhaling met de verdere doodse stilte om ons heen.

Met dichtgeknepen ogen een nieuw spoor trekken.

Na de vallei te hebben overgestoken zijn we het laatste gedeelde van de klim met meerdere “spitzkehren” omhoog gekomen, het was dan ook behoorlijk steil. Eenmaal boven was het zicht nog steeds niet veel beter dan voorheen, en besloten we na een reepje en een extra laagje kleding om met grote afstand van elkaar af te dalen naar de Arzlerscharte (2158 meter).

Steil aber geil.

We konden het bijna niet geloven, het zicht verbeterde zich en na een aantal uur kon ik eindelijk mijn ogen weer eventjes ontspannen. We konden vanaf de Arzlerscharte de stad zien liggen, prachtig om zo op Innsbruck uit te kijken en er op af te skiën. Een mooie afdaling van heel wat hoogtemeters en alle ruimte om ons heen. Uiteindelijk bereikte we het bos en volgden we de bosweg richting de Arzleralm, vanaf daar was het nog maar een klein stukje naar de parkeerplaats.

Rood: Lift
Groen: Hike
Blauw: Afdalen
Geel: Skitouren

Het was dus alsnog een vermoeiende dag, maar het was het dubbel en dwars waard. Tot op de berg!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Plaats je reactie
Vul hier je naam in