Tourverslag Piz da la Margna: Zo dichtbij en dan net niet!
Ken je dat? Dat een bergtop al jaren op je lijstje staat, maar de omstandigheden zijn iedere keer niet ideaal. En dan na jaren wachten lijken de omstandigheden toch goed genoeg te zijn, dus je waagt de gok. Maar dan haal je de top net niet. Hoe ga je daar dan mee om? Hieronder lees je onze tour op Piz da la Margna in het Engadin, Zwitserland.
Startpunt bij Maloja
Piz da la Margna is een berg van 3.158 meter hoog in het Oberengadin, Zwitserland. Vanuit Sankt Moritz zie je deze reus duidelijk staan in de verte, bijna aan het einde van het Engadin-dal. We starten vanuit Maloja, of eigenlijk vanaf een parkeerplaats aan de Silsersee. Langs dit meer gaat een geasfalteerd weggetje richting Camping Maloja. Maar als je geen bestemmingsverkeer bent, is de parkeerplaats ongeveer 500 meter voor de camping het eindpunt.
Het is eind juni en de zon reflecteert al lekker op het water. Even goed insmeren, rugzak om en gaan. Al vrij snel gaan we het asfalt af om direct langs het water over het wandelpad verder te lopen. Alleen dit al, wat een genot om hier te wandelen. Aan de overkant frisgroene tinten op de berghellingen, het kristalheldere water van de Silsersee en kleurrijke bloemen langs het wandelpad. En wat boffen we met het weer!

Ca d’Starnam / Val Fedoz
Het is een fikse tocht vandaag, zo’n 1.400 meter omhoog en circa 15 kilometer in afstand (retour). Inmiddels hebben we al best een eind langs het water gelopen, maar nog geen meter omhoog. Dan is daar de afslag naar Ca d’Starnam, een alp aan het begin van Val Fedoz. Vanaf deze alp zal de blauwe route naar Piz da la Margna beginnen. En dan denk je misschien “blauwe route”? Ik bedoel dan eigenlijk de route die met blauwe borden en wit-blauw-witte markeringen is uitgezet. En als een route op deze manier is gemarkeerd, dan betekent dit dat het om een alpiene route gaat. Bestemd voor ervaren bergwandelaars met een goede conditie en tredzekerheid. In dit geval krijg je te maken met zeer steile hellingen, grote rotsblokken en een route langs steile afgronden.
Maar zover zijn we nog niet. Eerst nog een boerenweg omhoog naar alp Ca d’Starnam. Deze weg is prima te lopen en gaat schuin omhoog richting Val Fedoz, een hoger gelegen bergvallei. Hoe hoger we komen, hoe mooier het uitzicht over de Silsersee die azuurblauw lijkt te kleuren door het zonlicht.

Afslag Piz da la Margna
Aangekomen bij de alp smeren we ons nog maar een keer in. Nu begint het echte werk. Want we zitten al op de helft van onze route, maar we zijn nog amper gestegen. Net boven de 2.000 meter zijn we hier en we moeten naar 3.158 meter.
En gaat dat lukken, dat is de vraag! Want we hebben al heel wat tourverslagen gelezen en sommigen hebben het over moeilijke passages door sneeuw en ijs, dus idealiter ligt er geen of weinig sneeuw op de route. Maar je kunt het zo moeilijk zien als je beneden staat. Al jaren staat deze berg op ons lijstje, maar iedere keer als we in de buurt waren lag er overduidelijk veel sneeuw boven of het weer was niet ideaal. Vandaag moesten we onze kans pakken, op die hoogte is het praktisch sneeuwvrij en mooier weer dan vandaag kunnen we niet krijgen. Er is alleen één detail, het laatste stuk omhoog is een noordhelling, dat zou nog een probleem kunnen zijn als er restsneeuw ligt.


Langgerekt bergpad
Eindelijk kunnen de beenspieren aan het werk, al gaat het nog niet heel steil omhoog. Op een langgerekt bergpad lopen we parallel aan Val Fedoz langs de berghelling omhoog. Door het gras en langs de vele bergbloemen, alpenrozen vooral. Helemaal aan het einde van Val Fedoz zien we de Fedoz-gletsjer met nog een laagje sneeuw erop. De helling waarop we lopen blokkeert het zicht op de bergtop, dus we zullen pas op het laatste moment weten wat de omstandigheden boven zijn. Als we de 2.500 meter gepasseerd zijn, eindigt het mooie bergpaadje en zullen we over de rotsen verder moeten.

Steil, steiler, steilst
Aan de rand van een enorm blokkenveld staan we, tijd voor een pauze. We kijken omhoog en vragen ons af waar we precies naar boven geleid zullen worden. Als we wat staan te wijzen, worden we ingehaald door een Italiaanse man. Ook hij neemt even pauze en wenst ons vervolgens succes als wij weer verder lopen. Vanaf nu wordt de route steeds steiler en steiler. Jeetje, de route wordt ECHT heel steil! Dat kan ook niet anders, want qua afstand zijn we er al bijna, maar in hoogte nog zeker niet. We ploeteren voort en worden weer ingehaald door de Italiaanse man. Niet veel later staan we bij een steile rotshelling. Hier moeten we tussendoor naar boven klauteren. Dat klinkt heel spannend, maar als je de markeringen volgt, is het helemaal niet zo moeilijk. De eerste uitzichten over het Engadin-dal zijn ook al spectaculair.


Lastige passage
Dan komen we bij de lastige passage. Tenminste, ik denk dat dit punt hiermee bedoeld wordt in enkele verslagen die we gelezen hebben. Je moet namelijk om een steile rotswand heen, al klimmend over wat rotsblokken en met de afgrond vlakbij. Ik kan mij voorstellen dat als hier sneeuw ligt, dat dat best een uitdaging kan zijn en dat dit dan misschien zelfs het eindpunt is. Vandaag ligt er geen sneeuw, so far so good. Ook hangt er een ketting aan de wand als extra hulp.


Sneeuw
Niet ver na deze passage zien we de Italiaanse man zitten die ons eerder passeerde. Achter hem een helling met sneeuw. Op het eerste stuk van die helling zien we een spoor lopen en daarna niets meer. Tja, dat is gelijk duidelijk. Toch gaan we even kijken, zetten ook wat stappen in die sneeuw, maar nee, dat gaan we niet doen. Het is ontzettend steil, de sneeuw is veel te zacht en sompig en onder de sneeuw lijkt een dun laagje ijs te liggen. Als je hier gaat glijden, is er geen houden aan. Zelfs niet met pickel. En aan stijgijzers heb je hier ook niets.
Kunnen we dan om de sneeuw heen? Nee, echt niet, dat deel is nog veel steiler en echt onbegaanbaar door de losse stenen die er liggen. De Italiaanse man was tot dezelfde conclusie gekomen.

Ons eindpunt
Dan is dit dus ons eindpunt, op 3.042 meter! Ruim 100 meter onder de top kunnen we niet verder. Jammer? Zeker! Maar kijk nu eens waar we zitten! Wat een uitzicht! Links de Silsersee, dan de Silvaplanersee en rechts in de verte de Sankt Moritzersee. We kunnen alleen niet verder naar links kijken, richting Maloja, want er staat een bergtop in de weg. Maar mij hoor je niet klagen.
En laten we eerlijk zijn, het is helemaal OK om niet het maximale te bereiken en mag je gewoon tevreden zijn met wat je wel hebt bereikt.


De afdaling
Met een voldaan gevoel beginnen we aan onze afdaling. Gaan we het ooit nog een keer proberen? Ja misschien. Als de kans zich voordoet, waarom niet? Maar het is geen moeten. Ik zal nooit kosten wat het kost een bepaalde bergtop proberen te beklimmen. Soms is iets wat het is, zo nuchter ben ik dan ook wel weer.
Naar beneden is overigens ook nog wel een uitdaging. Naar boven klauteren gaat soms makkelijker dan weer naar beneden. En die steile hellingen zijn vaak een aanslag op je knieën.



Eenmaal weer in het groen weten we dat het nog een behoorlijk eind lopen is, maar niet meer zo steil. Eigenlijk is het best relaxed om op deze manier naar beneden te wandelen. Zeker ook omdat we de zon in de rug hebben en daardoor kunnen genieten van een prachtig uitzicht. Eerst het uitzicht door Val Fedoz heen, daarna uitzicht over de Silsersee.



Routekaart
Wat een geweldige dag hebben we gehad. Ook al hebben we de top niet gehaald, we hebben oprecht genoten van deze mooie en uitdagende route. In totaal hebben we 13,8 kilometer gelopen en 1.330 meter hoogteverschil gemaakt. Hieronder de routekaart, maar let op: het laatste stukje naar de top staat er dus niet op.

Alle foto’s: Desiree van Oeffelt

Mijn grootste passie is hoog de Zwitserse bergen intrekken met mijn vriend. We gaan dan op zoek naar plekken waar weinig mensen komen, waar je onverwachts wild tegen komt en de prachtigste bergmeren ontdekt. Dit afgewisseld met de gemarkeerde bergroutes en de geweldig mooie bergdalen die Zwitserland te bieden heeft. Maar ook IJsland en Noorwegen zijn favoriet.


