sponsorbericht

Is dit de mooiste hike van Europa?

Door: Pauline van der Waal

Het begin van de herfst in Val di Fassa, in de Italiaanse Dolomieten. Ik was nog nooit in dit stukje van Europa geweest, maar wat is het hier waanzinnig mooi! Geniet mee met de foto’s van een geweldige wandeling die ik maakte.

Startpunt in Canazei of Alba

Er staat een flinke hike op de planning. Om kwart voor negen staat Mauro, onze gids voor vandaag, dan ook al op ons te wachten. We verblijven in Canazei, maar gaan naar de gondel in Alba, een paar kilometer verderop. Je kunt overigens ook met de gondel uit Canazei omhoog om op hetzelfde startpunt te komen, maar dan moet je nog wel een tweede lift nemen. Bovendien is het uitzicht van de de Doleda-gondel een stuk spectaculairder.

Uitzicht vanuit de Doledagondel op het dal
Uitzicht vanuit de Doledagondel op het dal

Vanaf minuut één super indrukwekkend

Boven aangekomen worden we al verrast met de eerste prachtige panorama’s. Dat belooft wat als dit slechts het begin is! Het is hier flink groen en we starten lekker ontspannen met de wandeling.

We lopen de gondel uit en dit is het eerste dat we zien. dat belooft wat!
We lopen de gondel uit en dit is het eerste dat we zien. dat belooft wat!

Het pad loopt continu naar beneden, maar is op de meeste plekken lekker breed en makkelijk begaanbaar.

Het eerste stuk vanaf de Doleda-gondel, Belvedere, is prachtig groen, al worden de eerste herfstkleuren langzaam zichtbaar
Het eerste stuk vanaf de Doleda-gondel, Belvedere, is prachtig groen, al worden de eerste herfstkleuren langzaam zichtbaar

Passo Pordoi: bergpas in het centrum van de Dolomieten

Na ongeveer een uurtje lopen komen we aan bij de Passo Pordoi, oftewel de pas die Val di Fassa verbindt met het dal van Cordevole. Dit is niet meer dan een handjevol gebouwen en een aantal parkeerplaatsen, want veel mensen kiezen ervoor hiernaartoe te rijden en omhoog te lopen of net als wij de gondel te nemen.

De Dolomieten zijn Unesco Werelderfgoed
De Dolomieten zijn Unesco Werelderfgoed

We gaan omhoog met de Sass Pordoi Gondel en nog voordat we boven zijn klinkt er al een koor van oeh’s en ah’s van iedereen in de gondel. Voor ons doemen namelijk heel steile bergkammen op die ver de lucht in steken.

We gaan met de Sass Pordoi-gondel naar 2950m
We gaan met de Sass Pordoi-gondel naar 2950m

Zijn we op Mars?

Als we uit de gondel stappen op 2950 meter lijkt het wel of we op Mars zijn beland. Er groeit hier niets, en we zien alleen rotsen en stenen. Als dan ook nog een dikke mist uit het dal opstijgt -we zitten in de bergen tenslotte, dus niets zo veranderlijk als het weer- wordt het nog spookachtiger. Tijd voor koffiepauze in het restaurant!

Vanuit het niets trekt er een enorme mist op. Tijd voor koffie!
Vanuit het niets trekt er een enorme mist op. Tijd voor koffie!

Gelukkig trekt de mist weer net zo snel op als ‘ie gekomen is, en we beginnen met dalen richting de Refugio Forcella Pordoi op 2848 meter. Dit is even een druk stukje, want veel mensen gaan met de gondel omhoog, lopen naar deze refugio, en daarna weer terug om met de gondel naar beneden te gaan. Maar wat geeft het, het is hier zo mooi dat ik die andere mensen al gauw niet meer zie.

Op weg van het bergstation van de gondel tot aan de refugio liggen er nog regemlatig hoopjes sneeuw
Op weg van het bergstation van de gondel tot aan de refugio liggen er nog regemlatig hoopjes sneeuw

En dan begint de hike pas écht

Mauro zegt dat we bij de refugio linksaf slaan. We denken nog even dat hij een grapje maakt, maar nee. We dalen als enige het niemandsland Val Lasties in. En dat is nogal pittig voor onze Hollandse bovenbenen. Wat we vrezen wordt de volgende dag waarheid: we stikken van de spierpijn en waggelen als een stelletje pinguïns door het dorp…

Dalen, dalen, dalen... Check vooral gids Mauro voorop, die erbij loopt of 'ie even een halfje bruin bij de bakker gaat halen
Dalen, dalen, dalen… Check vooral gids Mauro voorop, die erbij loopt of ‘ie even een halfje bruin bij de bakker gaat halen

Want niet alleen dit stuk, maar vrijwel de hele route is bergafwaarts. We draaien een klein beetje linksom met de kloof mee, en voor ons doemt dit panorama op. Nog steeds is er niets anders te zien dan bergwanden, rotsen en stenen, wat het geheel een beetje surrealistisch maakt.

Wat is het hier ongelofelijk mooi!
Wat is het hier ongelofelijk mooi!

Het eerste groen verschijnt

Heel voorzichtig zien we in de verte de eerste tinten groen opdoemen. Het zijn eerst links en rechts wat plukjes mos, maar dat worden er steeds meer. Vervolgens zien we de eerste sprietjes gras.

Het eerste mos en voorzichtige gras groeit tussen de stenen
Het eerste mos en voorzichtige gras groeit tussen de stenen

Een stukje verderop kunnen we links om de enorme bergkam heen kijken, helemaal tot in het dal. Op de steile bergwand zien we een paar klimmers en Mauro wijst ons de couloir aan waar hij in de winter doorheen skiet. Op het smalste stuk is die slechts twee meter breed! Ook graast er een jonge gems onverstoorbaar door terwijl we naar hem staan te kijken.

We kunnen nu om de bergkam heen kijken, helemaal naar het dorp
We kunnen nu om de bergkam heen kijken, helemaal naar het dorp

Naaldbos en watervallen

Bomen zien we hier nog niet, maar ook dat verandert. Even later lopen we namelijk door een naaldbomenbos en horen we in de verte de eerste waterval van de route. Tijd voor een kleine pauze bij het verfrissende water!

Dit is slechts één van de vele watervallen langs de route
Dit is slechts één van de vele watervallen langs de route

We zijn nog niet vertrokken vanaf de waterval, of het volgende hoogtepunt dient zich alweer aan: we zien een marmot vlak naast het pad! Mauro vertelt ons dat de marmotten hier inmiddels nogal tam en niet bang zijn geworden, omdat ze nogal eens wat te eten krijgen van wandelaars. Niet helemaal de bedoeling, want ze worden inmiddels erg brutaal als ze ergens een rugzak zien liggen.

Een marmot op de route
Een marmot op de route

Na de lunch nog een klein stukje terug naar het dorp

Uiteindelijk komen we aan bij Restaurant Lupo Bianco waar we direct aanvallen op de heerlijke kaas, worst en brood dat al voor ons klaar staat. Tevens vinden we dat we wel een klein biertje verdient hebben. Het is vanaf hier namelijk nog maar een half uurtje terug naar het dorp Canazei, een route die via de skipiste loopt.

Nog maar een half uurtje naar Canazei!
Nog maar een half uurtje naar Canazei!

Ook dit stuk van de route is nog prachtig, en heb je een dag niet zo veel tijd dan is gewoon heen en weer naar Lupo Bianco of één van de andere restaurants boven Canazei ook geen straf. Wij zijn stiekem toch wel een beetje blij dat het erop zit… Het was pittig!

Vanaf de skipiste die wij naar beneden wandelen is dit het eerste huis wat je tegenkomt in het dorp. Geweldig toch?
Vanaf de skipiste die wij naar beneden wandelen is dit het eerste huis wat je tegenkomt in het dorp. Geweldig toch?

We zijn mooi op tijd voor een drankje in de zon op het dorpspleintje, waar om klokslag vijf uur het klokkenspel een showtje opvoert. Het is hier gezellig druk en we bestellen een lekkere Aperol Spritz. Proost!

Route

  • Omhoog met de gondel Doleda in Alba (overigens kun je ook de gondel vanuit Canazei nemen. Je neemt dan nog een tweede lift om op het zelfde startpunt uit te komen. De gondel in Alba heeft echter een mooier panoramisch uitzicht)
  • Via Belvedere naar Passo Pordoi
  • Omhoog met de gondel Sass Pordoi (2950 meter)
  • Via Refugio Forcella Pordoi (2848 meter) door Val Lasties naar beneden, wij aten bij Restaurant Lupo Bianco
  • Tot slot naar beneden, terug naar het dorp Canazei

Meer informatie vind je op de officiële website van Val di Fassa. De omgeving van Passo Pordoi vind je op onderstaande kaart.

Alle foto’s: Pauline van der Waal


Lees hier meer verhalen over outdoorreizen naar Italië


 

advertentieSaalbach

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here