Vall de Núria, met de tandradbaan de bergen in
Vandaag staat een wandeling door de Vall de Núria op het programma. Al vroeg in de ochtend ontmoeten we onze gids Arnau bij het hotel. Ondanks zijn 28 jaar heeft hij al veel ervaring in de bergen. Hij werkt als berggids, begeleidt canyoningtochten, is opgeleid voor mountain rescue en staat in de winter als skileraar op de piste. Al snel merken we dat Arnau hier helemaal thuis is. Hij kent de omgeving goed en lijkt bijna iedereen die we tegenkomen te kennen.
Samen lopen we naar het station van Ribes de Freser, waar de Cremallera de Núria vertrekt. Al ruim negentig jaar is deze tandradbaan de belangrijkste verbinding met de Vall de Núria. Auto’s kunnen de vallei niet bereiken, waardoor de trein voor de meeste bezoekers de enige manier is om boven te komen. In ongeveer veertig minuten legt de tandradbaan een afstand van 12,5 kilometer af en overbrugt daarbij bijna duizend hoogtemeters. Onderweg stoppen we nog in de dorpjes Ribes-Vila en Queralbs. Terwijl de tandradbaan door verschillende tunnels rijdt, klimmen we gestaag verder de bergen in. Opvallend is dat in de trein nog volop informatie over het Zermatt-gebergte in Zwitserland te vinden is. Arnaud vertelt dat deze trein daar jarenlang heeft gereden en later is overgenomen voor de verbinding naar de Vall de Núria. Omdat tandradbanen vrij zeldzaam zijn, krijgt materieel op deze manier soms een tweede leven.


Vlak voor aankomst wijst Arnau ons nog op een waterval die langs de rotswand naar beneden stroomt. Helaas zijn we net te laat om onze camera erbij te pakken. Geen foto dus, maar dat geeft niet. Aan het einde van de dag stappen we weer in dezelfde trein terug naar Ribes de Freser, dus we krijgen nog een tweede kans. Vlak voor aankomst mindert de trein vaart. Daardoor hebben we wel alle tijd om het bergmeer van de Vall de Núria goed te bekijken en natuurlijk een paar foto’s te maken. Aan de overkant van het meer zien we het grote gebouw van het Santuari de Núria liggen. Het blijkt een bedevaartsoord te zijn waar nog elk jaar veel pelgrims naartoe komen. Het is gewijd aan de Mare de Déu de Núria, de beschermheilige van de Catalaanse Pyreneeën. Rondom de kerk vind je een hotel, restaurants en andere voorzieningen.

Vall de Núria ligt op 1.964 meter hoogte en wordt aan drie kanten omsloten door bergtoppen van bijna drieduizend meter, waaronder een voor ons oude bekende: Puigmal (2.910 meter). Die berg zagen we gisteren vanaf de via ferrata bij Ribes de Freser ook al liggen, maar van zo dichtbij oogt hij toch wel een stuk indrukwekkender.
Eenmaal uitgestapt overleggen we kort met Arnau welke wandeling we gaan maken. Er zijn twee mogelijkheden: een kortere route voor beginners en een langere variant met wat meer hoogtemeters richting Pic de l’Àliga (2.422 meter) Vanaf daar kun je verder wandelen richting Pic de la Pala en andere bergtoppen. Lang hoeven we daar niet over na te denken. Natuurlijk kiezen we voor de langere route! Om bij het beginpunt te komen, nemen we eerst de kabelbaan omhoog.
Bij de kabelbaan ontmoeten we Jordi, die hier al enkele jaren werkt en een bekende is van Arnau. Op het eerste gezicht valt zijn stoere uitstraling direct op. Niet zo gek, want voordat hij hier aan de slag ging, was hij actief in de vechtsport. Toch blijkt achter dat stoere uiterlijk vooral een vriendelijke man te zitten. Wanneer we vragen of hij voor onze camera wil poseren, schiet hij lachend nog één keer in zijn oude vechthouding. Daarna stappen we in en brengt Jordi ons met de kabelbaan in een paar minuten omhoog.

Boven aangekomen begint de wandeling dan echt. Al stoppen we eerst nog even bij het uitzichtpunt naast de kabelbaan. We kijken uit over de vallei richting Ribes de Freser en zien pas nu hoe hoog we eigenlijk zitten en dus ver kunnen kijken. Volgens Arnau kun je op een heldere dag zelfs de kust en Barcelona zien liggen. Vandaag hebben we dat geluk helaas niet; het is wat heiig waardoor de kust niet goed zichtbaar is. We moeten Arnau dus maar op zijn woord geloven.





De route zelf is technisch niet moeilijk, maar het hoogteverschil merk je wel. We klimmen rustig verder richting de Pic de l’Àliga. Onderweg komen we bij een kruising waar we even stoppen. Vanaf hier hebben we een mooi zicht over Vall de Núria en is het vooral genieten van de rust, want veel meer dan de gieren die boven ons vliegen, paarden die grazen en af en toe een andere wandelaar horen of zien we eigenlijk niet. Volgens Arnau blijven de paarden de hele zomer in de bergen en trekken ze hier vrij rond. Toch altijd bijzonder om zulke dieren op deze hoogte tegen te komen.
Zoals we inmiddels gewend zijn, vertelt Arnau over bijna iedere bergtop die we zien wel iets. Zijn kennis van de omgeving is enorm. Een paar dingen blijven ons vooral bij. Zo wijst hij ons op de Gra de Fajol, de berg waar we morgen naartoe zullen wandelen. En wijst hij ons op de vallei achter de bergtop Puigmal waar we vanmiddag ook nog gaan wandelen naar een waterval. Het klinkt allemaal even leuk, zijn enthousiasme is aanstekelijk en het helpt dat wij gewoon enorm blij worden van welke berg dan ook!


Naast de bergen heeft Arnau ook veel kennis van de natuur om ons heen. Op een gegeven moment stopt hij bij een nog jonge plant langs de route. “Later in het seizoen zie je hier de tora blava, de blauwe monnikskap. Een prachtige bloem, maar vergis je niet; het is één van de giftigste planten die hier in de Pyreneeën groeit.” vertelt Arnau. Hij legt uit dat wandelaars soms vooral de mooie blauwe kleur zien en de bloem willen aanraken of zelfs plukken, zonder te weten hoe gevaarlijk de plant kan zijn. Langs de route staan daarom ook enkele informatiebordjes over de flora en fauna in het gebied. Helaas zijn deze, zoals wel vaker in Spanje, alleen in het Spaans en Catalaans opgesteld. Wij kijken vanaf dat moment in ieder geval iets beter om ons heen.
Later in het seizoen zie je hier de tora blava, de blauwe monnikskap. Een prachtige bloem, maar vergis je niet; het is één van de giftigste planten die hier in de Pyreneeën groeit.” vertelt Arnau.

Na een paar uur wandelen lopen we rustig terug richting de kabelbaan. Inmiddels begint de maag ook wat te knorren, en voor de lunch keren we terug naar het restaurant bij het Hotel Vall de Núria. Ook hier worden we weer niet teleurgesteld. Er is volop keuze en het eten smaakt uitstekend. Het is misschien niet voor niets dat ze in Spanje zo goed weten hoe je van een lunch een moment maakt om echt even te genieten.
Na het eten hebben we nog even de tijd voordat de tandradbaan ons weer terugbrengt naar Ribes de Freser. We zoeken een plekje op het grasveld voor het Santuari de Núria, met uitzicht over het meer. Rond drie uur stappen we weer in de trein. Een mooie ochtend in de Vall de Núria zit erop, maar de wandelschoenen mogen nog niet uit. Later vandaag maken we ons op voor een volgende wandeling, dit keer vanuit het dorpje Queralbs richting de waterval Salt del Grill.
Benieuwd naar meer tips, routes en activiteiten in de Pyreneeën van Girona? Lees het hoofdartikel wat bij deze reis hoort.
Deze wandeling is mede mogelijk gemaakt door Costa Brava Pirineus en Oxineu. Oxineu organiseert en begeleidt activiteiten in verschillende bergsportdisciplines, van trainingen tot begeleide bergtochten.

Noëlle heeft een passie voor de natuur, avontuurlijke reizen en sport. In het dagelijks leven verbonden als projectleider bij HZ Kenniscentrum Kusttoerisme. Dit is dé kennispartner in het vrijetijdsdomein in Zeeland. In haar vrije tijd is ze zowel in eigen land als in het buitenland altijd op zoek naar de unieke plekjes in de natuur.






